ArrowArrow
ArrowArrow
PlayPause
Przełożeni
Slider
ArrowArrow
ArrowArrow
PlayPause
Formacja
Slider
Twoje miejsce :)
Twoje miejsce
ArrowArrow
ArrowArrow
PlayPause
Rekrutacja
Slider

Dołącz do nas ;)

Wszystkich pragnących pójść za głosem Chrystusa
zapraszamy do nas!
Odwagi, nie lękajcie się!

Image is not available
Play

Seminarium dziś

Seminarium to historia i miejsce, ale także wspaniali ludzie i nasi przyjaciele.
Przekonaj się!

Image is not available
Image is not available

Najciekawsze chwile

U nas nie ma miejsca na nudę.
Nieustannie dzieje się coś ciekawego.
Zobacz sam!

Arrow
Arrow
Slider

Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo (Mt 9, 38)

"Most modlitewny"...

... to modlitwa o powołania i o świętość kapłanów w naszej diecezji

Play
Slider

Idea "Mostu modlitewnego"

W trakcie swojego pontyfikatu Ojciec święty Franciszek wielokrotnie zwracał uwagę na konieczność promocji powołań kapłańskich i zakonnych. Papież z troską patrzy na świat i funkcjonujący w nim Kościół i stwierdza, że w wielu miejscach „brakuje powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego”. Przyczynę tego stanu rzeczy dostrzega w braku we wspólnotach chrześcijan odpowiedniego „zapału apostolskiego”. Powołania bowiem rodzą się tam, gdzie „jest życie, gorliwość, pragnienie niesienia innym Chrystusa”. Myśli te pochodzą z jego programowej adhortacji Evangelii gaudium (EG 107).

Kościół w Polsce, w tym także nasza diecezja, cieszy się istniejącymi powołaniami do kapłaństwa. Nie ma ich co prawda tyle, jak jeszcze przed kilku laty, ale wciąż są. W naszym Seminarium w Rzeszowie do kapłaństwa przygotowuje się około sześćdziesięciu kleryków. Jednak stan obecny nie powinien uśpić naszych sumień. Papież Franciszek nawiązując do obecnej sytuacji apelował do biskupów polskich podczas ich wizyty ad limina w Watykanie: „Niech jednak Kościół w Polsce nadal niestrudzenie modli się o nowe powołania do kapłaństwa!”.  Wezwanie to swymi korzeniami sięga do słów samego Jezusa, który mówił do swoich uczniów: „Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 38). Nasza pozytywna odpowiedź na te słowa, jest więc postawą na wskroś ewangeliczną.

Oprócz modlitwy w intencji powołań ważną rolę w życiu Kościoła odgrywa modlitwa o świętość kapłanów. Jej konieczność podkreślały mocno wielkie mistyczki Kościoła: św. Teresa od Jezusa, św. Teresa od Dzieciątka Jezus czy nasza rodaczka św. Faustyna Kowalska. Ta ostatnia zapisała w swoim Dzienniczku m.in. takie słowa: „Panie, daj nam świętych kapłanów, Ty sam ich utrzymuj w świętości. O Boski i Najwyższy Kapłanie, niech moc miłosierdzia Twego towarzyszy im wszędzie i chroni ich od zasadzek i sideł diabelskich, które ustawicznie zastawia na dusze kapłana”. Kościół w każdym czasie potrzebuje świętych kapłanów, a ich świętość zależy także od modlitwy wiernych.

Inicjatywą, która odpowiada na te dwa wezwania modlitewne: o nowe powołania kapłańskie i zakonne oraz o świętość kapłanów i owocność ich posługi jest tzw. „Most modlitewny”. Jego zasadniczą ideą jest wzajemna modlitwa parafii naszej diecezji oraz społeczności seminaryjnej. Modlitwa ta zostaje podjęta w wyznaczony na to konkretny dzień, a swoją intencją obejmuje zarówno potrzebę nowych powołań kapłańskich jak i kapłanów już pracujących w diecezji. Jak most na rzece łączy dwa brzegi, tak chcemy poprzez modlitwę łączyć Seminarium i nasze parafie i pracujących w nich kapłanów. Zapraszamy zatem do wspólnej modlitwy.

Zbiór modlitw

Modlitwa do Jezusa Chrystusa

Stając przed Tobą Jezu, uzmysławiamy sobie, jak bardzo jesteś nam potrzebny:

Chryste, jedyny nasz Pośredniku. Ty jesteś nam koniecznie potrzebny, abyśmy mogli dojść do wspólnoty z Ojcem, żebyśmy z Tobą, który jesteś jedynym Jego Synem i naszym Panem, mogli stać się synami przybranymi i odrodzić się w Duchu Świętym.

Jesteś nam koniecznie potrzebny, jedyny Nauczycielu, który możesz nam objawić prawdy ukryte, niezbędne do poznania, kim jesteśmy, jakie jest nasze przeznaczenie i jaką drogą mamy iść, aby je osiągnąć.

Jesteś nam koniecznie potrzebny, Odkupicielu, aby odkryć nam naszą nędzę moralną i uleczyć ją, aby dać nam pojęcie dobra i zła, i nadzieję świętości, abyśmy mogli żałować za grzechy i uzyskać ich przebaczenie.

Jesteś nam koniecznie potrzebny, Chryste, Panie i Emmanuelu – Boże z nami, – abyśmy nauczyli się prawdziwej miłości i przebiegli z radością i mocą Twej miłości długą i trudną drogę, jaka ma nas ostatecznie doprowadzić do Ciebie, którego kochamy, którego oczekujemy i którego błogosławimy na zawsze.

/modlitwa Pawła VI do Jezusa Chrystusa/

Modlitwa o powołania

Panie Jezu, jak niegdyś wzywałeś pierwszych uczniów i czyniłeś ich rybakami ludzi, tak pozwól, by i dzisiaj ciągle rozbrzmiewało Twoje serdeczne zaproszenie: „Chodź i pójdź za Mną”. Daj chłopcom i dziewczętom łaskę, by z gotowością odpowiedzieli na Twoje wezwanie. Wspieraj naszych biskupów i kapłanów, daj wytrwanie naszym seminarzystom. Wzbudź w naszych wspólnotach ducha misyjnego. Poślij, Panie, robotników na Twoje żniwo: kapłanów, misjonarzy, zakonników. Nie dopuść, by ludzkość zagubiła się z powodu braku ludzi oddanych głoszeniu Ewangelii. Maryjo, Matko Kościoła, wzorze wszystkich powołań, pomóż nam odpowiedzieć „tak” Panu, który wzywa nas do współpracy w Bożym planie zbawienia. Amen.

Modlitwa za kapłanów

Panie Jezu, Ty wybrałeś Twoich kapłanów spośród nas i wysłałeś ich, aby głosili Twoje Słowo i działali w Twoje Imię. Za tak wielki dar dla Twego Kościoła przyjmij nasze uwielbienie i dziękczynienie. Prosimy Cię, abyś napełnił ich ogniem Twojej miłości, aby ich kapłaństwo ujawniało Twoją obecność w Kościele. Ponieważ są naczyniami z gliny, modlimy się, aby Twoja moc przenikała ich słabości. Nie pozwól, by w swych utrapieniach zostali zmiażdżeni. Spraw, by w wątpliwościach nigdy nie poddawali się rozpaczy, nie ulegali pokusom, by w prześladowaniach nie czuli się opuszczeni. Natchnij ich w modlitwie, aby codziennie żyli tajemnicą Twojej śmierci i zmartwychwstania. W chwilach słabości poślij im Twojego Ducha. Pomóż im wychwalać Twojego Ojca Niebieskiego i modlić się za grzeszników. Mocą Ducha Świętego włóż Twoje słowo na ich usta i wlej swoją miłość w ich serca, aby nieśli Dobrą Nowinę ubogim, a przygnębionym i zrozpaczonym - uzdrowienie. Niech dar Maryi, Twojej Matki, dla Twojego ucznia, którego umiłowałeś, będzie darem dla każdego kapłana. Spraw, aby Ta, która uformowała Ciebie na swój ludzki wizerunek, uformowała ich na Twoje podobieństwo, mocą Twojego Ducha, na chwałę Boga Ojca. Amen.

Modlitwa Benedykta XVI o powołania

Ojcze, spraw, by wśród chrześcijan rozkwitały liczne i święte powołania kapłańskie, które będą podtrzymywały żywą wiarę i strzegły wdzięczną pamięć o Twoim Synu Jezusie poprzez głoszenie Jego słowa i sprawowanie sakramentów, przez które nieustannie odnawiasz Twoich wiernych. Daj nam świętych szafarzy Twojego ołtarza, aby byli mądrymi i żarliwymi stróżami Eucharystii, sakramentu najwyższego daru Chrystusa dla zbawienia świata. Powołuj sługi Twego miłosierdzia, którzy poprzez sakrament pojednania będą rozszerzać radość z Twojego przebaczenia. Spraw, Panie, by Kościół przyjmował z radością liczne natchnienia Ducha Twojego Syna i posłuszny Jego wskazaniom troszczył się o powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego. Wspieraj biskupów, kapłanów i diakonów, osoby konsekrowane i wszystkich ochrzczonych w Chrystusie, aby wiernie wypełniali swoje posłannictwo w służbie Ewangelii. Prosimy o to przez Chrystusa naszego Pana. Amen. Maryjo, Królowo Apostołów, módl się za nami!

Modlitwa Piusa XII o powołania kapłańskie

O Jezu, który z głębi swego Boskiego Serca, pełnego troskliwości, głęboko współczujesz z biedną ludzkością i troszczysz się o to, kto ma ją wieść ku światłu i życiu wiecznemu poprzez cierniste szlaki tej ziemi, - Panie, co czynisz z duchów anielskich i z kapłanów twoich jakoby płomienie ogniste, - ześlij ludowi, który jest twoim i twoim pozostać pragnie, licznych kapłanów wyposażonych w Sprawiedliwość, aby byli radością świętych twoich. Panie, Ty znasz serca wszystkich, wskaż przeto wybranych, którym byś powierzył wzniosły urząd prawdy i miłości. Oświeć ich umysł, aby poznali nieocenioną łaskę Boskiego twego wezwania. Wzmocnij wolę, by ich nie pokonała słabość i rozkosz ludzka, aby nie popadli w miękkość próżnego używania i nie stoczyli się na niziny, okryte oparami ludzkich namiętności. Spraw, by nie lękali się ofiar, lecz rozwinęli swe skrzydła do prawdziwie orlich wzlotów, ku pogodnym i świetlanym wyżynom wiecznego kapłaństwa. Przekonaj ich rodziców, że wielką i niezrównanie piękną ofiarą jest poświęcić Tobie swe dzieci. Udziel im siły do złożenia Bogu żertwy własnych uczuć i zamiarów na przyszłość. Natchnij dusze hojne skuteczną ofiarnością dla ubogich wybrańców twoich, by ubóstwo nie było im przeszkodą w pójściu za twoim powołaniem. Wychowawcom daj światło, potrzebne do pielęgnowania w ich sercach delikatnego szczepu powołania, aż do dnia, w którym czystym i gorącym sercem przystąpią do twoich świętych ołtarzy. Niechaj będą, o Jezu, prawdziwymi aniołami ludu twego. Aniołami czystymi, na pierwszym miejscu stawiającymi twoją Boską miłość nad wszelką inną, choćby czystą i świętą, ale ziemską i przyrodzoną. Niech będą aniołami miłości, wyrzekającymi się szczęścia tworzenia ziemskiej rodziny, w zamian za inne wyższe ojcostwo i pasterstwo. Niechaj szczególnie miłują maluczkich i nieszczęśliwych, udręczonych i opuszczonych. Niechaj będą aniołami światłości, jaśniejącymi przed umysłami ludzkimi żywą wiarą w Ciebie, jak gwiazdy zaranne. Niechaj będą aniołami ofiary, jak płomień całopalenia wyniszczającymi się dla dobra swych braci. Niechaj będą aniołami rady i pokrzepienia, pociechą w cierpieniach, podtrzymaniem w walkach, sterem w udrękach i wątpliwościach, jasnym drogowskazem na drodze cnoty i obowiązku. Niech będą aniołami łaski, która oczyszcza i podnosi dusze, prowadząc je do zjednoczenia z Tobą przez uczestnictwo w Chlebie żywota. Niech będą aniołami pokoju, jawiącymi się w ostatniej chwili, by wlać w dusze niewysłowione pragnienie twojej słodkiej miłości, aniołami przygotowującymi je na porywający, Boski pocałunek u progu niebieskich podwoi, gdzie Ty, Panie, jesteś światłością i nieskończoną radością serc po wszystkie wieki wieków. Amen

Modlitwa o powołania w Kościele

Jezu, Dobry Pasterzu, wzbudź we wszystkich wspólnotach parafialnych powołania do kapłaństwa, do diakonatu, do zakonów męskich i żeńskich, do życia świeckiego konsekrowanego i misyjnego, według potrzeb całego świata, który Ty miłujesz i pragniesz zbawić. Tobie powierzamy w szczególności naszą wspólnotę parafialną, stwórz w nas duchowy klimat pierwszych chrześcijan, abyśmy się stali wieczernikiem modlitwy i pełnego miłości przyjęcia Ducha Świętego i Jego darów. Wspieraj naszych pasterzy i wszystkie osoby konsekrowane. Kieruj krokami tych, którzy wielkodusznie odpowiedzieli na Twoje wezwanie i przygotowują się do święceń albo ślubów opartych na radach ewangelicznych.

Wejrzyj miłościwie na tylu młodych ludzi dobrze przygotowanych i wezwij ich do naśladowania Ciebie. Pomóż im zrozumieć, że tylko w Tobie będą mogli w pełni urzeczywistnić samych siebie. 

Zawierzając te wielkie sprawy Twojego Serca możnemu pośrednictwu Maryi, która jest Matką i Wzorem wszystkich powołań, prosimy Cię o podtrzymanie naszej wiary, że Ojciec wysłucha nas, gdy modlimy się o to, o co Ty sam nakazałeś nam prosić. Amen.

 

2017

Neoprezbiterzy 2017

Rok urodzenia
1992

Parafia pochodzenia
Załęże k. Jasła

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1992

Parafia pochodzenia
Rzeszów, Zwięczyca - św. Józefa Oblubieńca

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1990

Parafia pochodzenia
Lutcza

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
#

Parafia pochodzenia
#

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1991

Parafia pochodzenia
Ropczyce - św. Anny

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1991

Parafia pochodzenia
Ropczyce - św. Barbary

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1991

Parafia pochodzenia
Nawsie

Diecezja
Rzeszowska

2016

Kapłani wyświęceni w 2016 roku

 

Rok urodzenia
1989

 

Parafia posługi kapłańskiej
Czudec

 

Diecezja
Rzeszowska

 

 

Rok urodzenia
1991

 

Parafia posługi kapłańskiej
Rzeszów - św. Michała Archanioła

 

Diecezja
Rzeszowska

 

 

Rok urodzenia
1991

 

Parafia posługi kapłańskiej
Kryg

 

Diecezja
Rzeszowska

 

 

Rok urodzenia
1991

 

Parafia posługi kapłańskiej
Kryg

 

Diecezja
Rzeszowska

 

 

Rok urodzenia
1991

 

Parafia posługi kapłańskiej
Ropczyce - św. Barbary

 

Diecezja
Rzeszowska

 

 

Rok urodzenia
1989

 

Parafia pochodzenia
Sękowa

 

Diecezja
Rzeszowska

 

Rok urodzenia
1991

 

Parafia pochodzenia
Jasło - MB Częstochowskiej

 

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1991

Parafia pochodzenia
Niechobrz

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1986

Parafia pochodzenia
Czarna Sędziszowska

Diecezja
Rzeszowska

Rok urodzenia
1991

Parafia pochodzenia
Niwiska

Diecezja
Rzeszowska

2015

Kapłani wyświęceni w 2015 roku

  1. ks. Babicz Dawid
  2. ks. Blat Paweł
  3. ks. Grzybek Mariusz
  4. ks. Hadam Karol
  5. ks. Janas Rafał
  6. ks. Kalisiak Marek
  7. ks. Kowalski Mateusz
  8. ks. Staryszak Piotr
  9. ks. Ślawski Paweł
  10. ks. Wal Piotr
  11. ks. Ziemba Damian

2014

Kapłani wyświęceni w 2014 roku

  1. Ks. Marcin Dunaj 
  2. Ks. Michał Dusza 
  3. Ks. Mateusz Mądro 
  4. Ks. Przemysław Pelczar 
  5. Ks. Paweł Płaziak 
  6. Ks. Paweł Smoleń

2013

Kapłani wyświęceni w 2013 roku

  1. Ks. Domasik Michał Zbigniew
  2. Ks. Grzesik Rafał
  3. Ks. Jamro Przemysław
  4. Ks. Karczmarczyk Paweł
  5. Ks. Kłos Rafał
  6. Ks. Książek Krzysztof
  7. Ks. Leniart Dominik
  8. Ks. Martyka Paweł
  9. Ks. Nagi Jakub
  10. Ks. Pietraszek Paweł
  11. Ks. Puzio Arkadiusz
  12. Ks. Rachwalski Mateusz
  13. Ks. Smoleń Patryk Andrzej
  14. Ks. Środoń Wojciech
  15. Ks. Uryniak Mariusz Dawid
  16. Ks. Węglowski Łukasz Gabriel

2012

Kapłani wyświęceni w 2012 roku

  1. Ks. Białoń Grzegorz
  2. Ks. Chrostowski Wojciech
  3. Ks. Dziadosz Mirosław
  4. Ks. Gąsior Paweł
  5. Ks. Głowacki Mirosław
  6. Ks. Jacek Damian
  7. Ks. Kardaś Mirosław
  8. Ks. Kołodziej Tomasz
  9. Ks. Mikuła Filip
  10. Ks. Mycek Mateusz
  11. Ks. Pokrywka Marcin
  12. Ks. Rybczyk Nikodem
  13. Ks. Ryczek Tomasz
  14. Ks. Sikora Paweł
  15. Ks. Wilczkiewicz Krzysztof
  16. Ks. Wójcik Tomasz
  17. Ks. Wybraniec Julian

2011

Kapłani wyświęceni w 2011 roku

  1. Ks. Chuchla Maciej
  2. Ks. Flak Rafał
  3. Ks. Kida Grzegorz
  4. Ks. Materna Tomasz
  5. Ks. Matuszewski Paweł
  6. Ks. Niemiec Wojciech
  7. Ks. Nowosielski Łukasz
  8. Ks. Ożóg Damian
  9. Ks. Przebięda Paweł
  10. Ks. Sokół Mateusz
  11. Ks. Sowa Kamil
  12. Ks. Szot Krzysztof
  13. Ks. Szpyrka Łukasz
  14. Ks. Ślusarczyk Łukasz
  15. Ks. Więch Antoni
  16. Ks. Wodzień Tomasz.

2010

Kapłani wyświęceni w 2010 roku

  1. Ks. Augustyn Szymon
  2. Ks. Bierzyński Tomasz
  3. Ks. Brettschneider Rafał
  4. Ks. Kalamaszek Krzysztof
  5. Ks. Karaś Robert
  6. Ks. Kojder Kamil
  7. Ks. Krzysztoń Przemysław
  8. Ks. Maciąg Jerzy
  9. Ks. Nowicki Maciej
  10. Ks. Olbrot Mateusz
  11. Ks. Piękoś Szymon
  12. Ks. Polański Michał
  13. Ks. Przypek Piotr
  14. Ks. Siwiec Łukasz
  15. Ks. Szetela Michał
  16. Ks. Szpaczyński Andrzej
  17. Ks. Tokarz Andrzej

2009

Kapłani wyświęceni w 2009 roku

  1. Ks. Bal Krzysztof
  2. Ks. Czeluśniak Tomasz
  3. Ks. Dudek Marcin
  4. Ks. Głowacki Rafał
  5. Ks. Jarząb Sławomir
  6. Ks. Jeziorski Sławomir
  7. Ks. Kobak Jan
  8. Ks. Pytraczyk Karol
  9. Ks. Rusyn Tomasz
  10. Ks. Ślęczka Łukasz
  11. Ks. Tokarz Andrzej
  12. Ks. Winiarski Krystian

2008

Kapłani wyświęceni w 2008 roku

  1. Ks.Brągiel Łukasz
  2. Ks. Duplaga Marcin
  3. Ks.Gałuszka Tomasz
  4. Ks. Garbacik Daniel
  5. Ks. Graboś Marcin
  6. Ks. Kot Grzegorz
  7. Ks. Moszyński Krzysztof
  8. Ks. Porada Marcin
  9. Ks. Szostek Wojciech
  10. Ks. Wajdzik Tomasz

2007

Kapłani wyświęceni w 2007 roku

  1. Ks. Anioł Piotr
  2. Ks. Blicharz Tomasz
  3. Ks. Błaż Tomasz
  4. Ks. Chmiel Andrzej
  5. Ks. Chmielowski Grzegorz
  6. Ks. Cieśla Krzysztof
  7. Ks. Dąbrowski Grzegorz
  8. Ks. Fularz Tomasz
  9. Ks. Hajduk Jacek
  10. Ks. Leśniak Łukasz
  11. Ks. Liszka Paweł
  12. Ks. Mariuszyc Łukasz
  13. Ks. Mazurek Wojciech
  14. Ks. Mytych Tomasz
  15. Ks. Nabożny Marcin
  16. Ks. Nowakiewicz Piotr
  17. Ks. Olbrych Jan
  18. Ks. Podraza Sławomir
  19. Ks. Pratko Paweł
  20. Ks. Radomski Wojciech
  21. Ks. Stawarz Krzysztof
  22. Ks. Szurek Jerzy Józef
  23. Ks. Tęcza Rafał
  24. Ks. Złotek Grzegorz

2006

Kapłani wyświęceni w 2006 roku

  1. Ks. Bolka Damian
  2. Ks. Golas Krzysztof
  3. Ks. Hendzel Łukasz
  4. Ks. Koleśnikowicz Paweł
  5. Ks. Krzeszowski Dawid
  6. Ks. Majerski Rafał
  7. Ks. Michalski Artur
  8. Ks. Midura Daniel
  9. Ks. Mosior Rafał
  10. Ks. Stachnik Marcin
  11. Ks. Wójcik Paweł
  12. Ks. Ziobro Krzysztof
  13. Ks. Zygo Wojciech

2005

Kapłani wyświęceni w 2005 roku

  1. Ks. Chmielewski Łukasz
  2. Ks. Depa Roman
  3. Ks. Hawryluk Ryszard
  4. Ks. Jaracz Marcin
  5. Ks. Jaworski Bogusław
  6. Ks. Jeż Mariusz
  7. Ks. Kardaś Witosław
  8. Ks. Kawalec Tadeusz
  9. Ks. Kmiotek Wojciech
  10. Ks. Krejmas Rafał
  11. Ks. Lubas Zbigniew
  12. Ks. Olszewski Marcin
  13. Ks. Piętowski Sławomir
  14. Ks. Potyrała Piotr
  15. Ks. Romanowski Mariusz
  16. Ks. Soja Piotr
  17. Ks. Story Marek
  18. Ks. Winiarski Marek
  19. Ks. Wolan Grzegorz
  20. Ks. Wygonik Marek
  21. Ks. Zapór Przemysław

2004

Kapłani wyświęceni w 2004 roku

  1. Ks. Batory Paweł
  2. Ks. Bąk Tomasz
  3. Ks. Bochnia Grzegorz
  4. Ks. Brej Rafał
  5. Ks. Cetnar Jan
  6. Ks. Gnat Paweł
  7. Ks. Guzior Grzegorz
  8. Ks. Jasek Łukasz
  9. Ks. Korbecki Mariusz
  10. Ks. Kotwa Marek
  11. Ks. Krzeszowski Waldemar
  12. Ks. Mikrut Dariusz
  13. Ks. Nowak Daniel
  14. Ks. Skawiński Łukasz
  15. Ks. Sowa Ryszard
  16. Ks. Szopiński Marcin
  17. Ks. Szot Piotr
  18. Ks. Tomasik Daniel
  19. Ks. Tutro Marek
  20. Ks. Witkowski Paweł
  21. Ks. Ząbek Grzegorz

 

2003

Kapłani wyświęceni w 2003 roku

  1. Ks. Biel Jacek
  2. Ks. Czaja Krzysztof
  3. Ks. Czyżewski Damian
  4. Ks. Dudek Przemysław
  5. Ks. Gnat Piotr
  6. Ks. Godek Mariusz
  7. Ks. Hajduk Przemysław
  8. Ks. Kołodziejczyk Krzysztof
  9. Ks. Pasela Jacek
  10. Ks. Porzuczek Dariusz
  11. Ks. Potęga Ryszard
  12. Ks. Samborski Paweł
  13. Ks. Synoś Paweł
  14. Ks. Szczęch Krzysztof
  15. Ks. Zagórski Stanisław

2002

Kapłani wyświęceni w 2002 roku

  1. Ks. Białek Paweł
  2. Ks. Bober Robert
  3. Ks. Borowicz Marcin
  4. Ks. Ciba Paweł
  5. Ks. Dyka Lucjan
  6. Ks. Dyło Marek
  7. Ks. Filipek Piotr
  8. Ks. Jakobik Piotr
  9. Ks. Knurek Sebastian
  10. Ks. Kraska Zbigniew
  11. Ks. Kwiatkowski Wiesław
  12. Ks. Matuła Czesław
  13. Ks. Mucha Piotr
  14. Ks. Skupień Tomasz
  15. Ks. Sławniak Krzysztof
  16. Ks. Szczepanik Stanisław
  17. Ks. Szczęch Jacek
  18. Ks. Śliwa Robert

2001

Kapłani wyświęceni w 2001 roku

  1. Ks. Brudzisz Ryszard
  2. Ks. Buczyński Józef
  3. Ks. Draus Marek
  4. Ks. Kędzior Jacek
  5. Ks. Kubiś Adam
  6. Ks. Kulig Jan
  7. Ks. Lisowicz Wiesław
  8. Ks. Miarecki Marek
  9. Ks. Mucha Józef
  10. Ks. Paśko Mieczysław
  11. Ks. Pazdan Witold
  12. Ks. Sala Piotr
  13. Ks. Stefański Jarosław
  14. Ks. Szczygieł Grzegorz
  15. Ks. Wawrzynek Mariusz
  16. Ks. Wielgosz Krzysztof
  17. Ks. Wójcik Grzegorz

2000

Kapłani wyświęceni w 2000 roku

  1. Ks. Czeluśniak Grzegorz
  2. Ks. Drozd Daniel
  3. Ks. Jaworski Marek
  4. Ks. Juchno Mirosław
  5. Ks. Kopeć Paweł
  6. Ks. Kosiba Daniel
  7. Ks. Kraus Jan
  8. Ks. Krupa Grzegorz
  9. Ks. Małek Mariusz
  10. Ks. Mazur Marcin
  11. Ks. Mielcarek Marek
  12. Ks. Mijal Marek
  13. Ks. Nowak Tomasz
  14. Ks. Stawasz Piotr
  15. Ks. Stokłosa Wacław
  16. Ks. Szcząchor Stanisław
  17. Ks. Tylutki Dariusz
  18. Ks. Weryński Dariusz
  19. Ks. Wesołowski Artur
  20. Ks. Wędrychowicz Krzysztof
  21. Ks. Wiktor Janusz
  22. Ks. Wiśniewski Robert
  23. Ks. Wołowiec Grzegorz
  24. Ks. Wójcik Witold

1999

Kapłani wyświęceni w 1999 roku

  1.  Ks. Bać Tomasz
  2.  Ks. Bożek Józef
  3.  Ks. Dołek Ryszard
  4.  Ks. Drąg Przemysław
  5.  Ks. Dziedzic Robert
  6. Ks. Goraj Czesław
  7. Ks. Klimek Wacław
  8. Ks. Kura Piotr
  9. Ks. Mężyk Tomasz
  10. Ks. Półtorak Grzegorz
  11. Ks. Róż Piotr
  12. Ks. Sroka Andrzej
  13. Ks. Szeliga Stanisław
  14. Ks. Tomaszewski Jacek
  15. Ks. Wacek Ryszard
  16. Ks. Ziajor Stanisław

1998

Kapłani wyświęceni w 1998 roku

  1. Ks. Bielecki Robert
  2. Ks. Czenczek Roman
  3. Ks. Drozd Dariusz
  4. Ks. Fijałkiewicz Mariusz
  5. Ks. Godlewski Tomasz
  6. Ks. Grzywacz Bogusław
  7. Ks. Hyziak Krzysztof
  8. Ks. Przędzik Rafał
  9. Ks. Skiba Mariusz
  10. Ks. Słowik Piotr
  11. Ks. Szopa Krzysztof
  12. Ks. Tamawski Piotr
  13. Ks. Tendelski Gabriel
  14. Ks. Tomczyk Andrzej
  15. Ks. Trawka Maciej
  16. Ks. Trela Jan
  17. Ks. Woś Henryk
  18. Ks. Ziobro Sławomir
  19. Ks. Zych Sławomir

1997

Kapłani wyświęceni w 1997 roku

  1. Ks. Ciuba Piotr
  2. Ks. Czeluśniak Michał
  3. Ks. Kamiński Grzegorz
  4. Ks. Kellner Bogusław
  5. Ks. Knurek Paweł
  6. Ks. Nogaj Krzysztof
  7. Ks. Pirga Ryszard
  8. Ks. Roman Piotr
  9. Ks. Rusznica Krzysztof
  10. Ks. Sałek Piotr
  11. Ks. Trela Piotr

1996

Kapłani wyświęceni w 1996 roku

  1. Ks. Biernacki Krzysztof
  2. Ks. Budzyń Krzysztof
  3. Ks. Chorzępa Marek
  4. Ks. Dudek Wiesław
  5. Ks. Goleń Jacek
  6. Ks. Kloc Bogdan
  7. Ks. Kozicki Tomasz
  8. Ks. Matuszewski Mariusz
  9. Ks. Miśkowicz Dariusz
  10. Ks. Nagi Grzegorz
  11. Ks. Pociask Andrzej
  12. Ks. Pytlak Artur
  13. Ks. Rębacz Jerzy
  14. Ks. Szpunar Marek

1995

Kapłani wyświęceni w 1995 roku

  1. Ks. Bokota Grzegorz
  2. Ks. Cebulski Andrzej
  3. Ks. Deręgowski Robert
  4. Ks. Dragan Wojciech
  5. Ks. Gliwa Marek
  6. Ks. Hahn Bogdan
  7. Ks. Janik Bogdan
  8. Ks. Jarząb Julian
  9. Ks. Jaworski Józef
  10. Ks. Kochanowicz Krzysztof
  11. Ks. Kolbusz Wincenty
  12. Ks. Konieczny Dariusz
  13. Ks. Kostrząb Artur
  14. Ks. Kudławiec Krzysztof
  15. Ks. Miąsik Dariusz
  16. Ks. Nowak Mariusz
  17. Ks. Pałka Zbigniew
  18. Ks. Pelc Bogdan
  19. Ks. Pęcak Marek
  20. Ks. Potyrała Ryszard
  21. Ks. Preizner Zbigniew
  22. Ks. Srebrny Władysław
  23. Ks. Szteliga Marek
  24. Ks. Twardowski Mirosław
  25. Ks. Wiśniowski Wojciech
  26. Ks. Wojnar Grzegorz
  27. Ks. Ziemiński Jan

1994

Kapłani wyświęceni w 1994 roku

  1. Ks. Babiarz Bogusław
  2. Ks. Bator Michał
  3. Ks. Bednarz Wiesław
  4. Ks. Bogdanowski Bogdan
  5. Ks. Fortuna Piotr
  6. Ks. Grzyb Stanisław
  7. Ks. Irzyk Piotr
  8. Ks. Kardaś Stanisław
  9. Ks. Krupa Ludwik
  10. Ks. Kurc Sławomir
  11. Ks. Mnich Marek
  12. Ks. Partyka Bogusław
  13. Ks. Romanowski Paweł
  14. Ks. Siciak Grzegorz
  15. Ks. Siniak Mariusz
  16. Ks. Stasiowski Marek
  17. Ks. Turoń Andrzej
  18. Ks. Urban Andrzej
  19. Ks. Widak Andrzej
  20. Ks. Winiarski Janusz
  21. Ks. Ziąber Artur

1993

Kapłani wyświęceni w 1993 roku

  1. Ks. Dzik Marek
  2. Ks. Figura Maciej
  3. Ks. Herba Aleksander
  4. Ks. Kędzior Marek
  5. Ks. Mach Witold
  6. Ks. Madej Tadeusz
  7. Ks. Miąso Janusz
  8. Ks. Misiołek Dariusz
  9. Ks. Mokrzycki Robert
  10. Ks. Nasiadka Jacek
  11. Ks. Orszak Stanisław
  12. Ks. Piersiak Andrzej
  13. Ks. Piróg Jacek
  14. Ks. Płaziński Marek
  15. Ks. Potyrała Wacław
  16. Ks. Pykosz Władysław
  17. Ks. Radon Jan
  18. Ks. Rusin Jerzy
  19. Ks. Stefański Piotr
  20. Ks. Szumierz Lucjan
  21. Ks. Tęcza Bogdan
  22. Ks. Zdeb Władysław

1992

Kapłani wyświęceni w 1992 roku

  1. Ks. Depczyński Jarosław
  2. Ks. Gajda Jan
  3. Ks. Gawron Roman
  4. Ks. Kaszycki Jacek
  5. Ks. Kosik Zbigniew
  6. Ks. Kunior Janusz
  7. Ks. Marchut Marek
  8. Ks. Mastej Jacenty
  9. Ks. Matyskiewicz Wiesław
  10. Ks. Opaliński Józef
  11. Ks. Pietrusiak Paweł
  12. Ks. Płonka Marian
  13. Ks. Progorowicz Artur
  14. Ks. Reczek Jan
  15. Ks. Sołtys Andrzej
  16. Ks. Szajna Stanisław
  17. Ks. Szeliga Józef
  18. Ks. Świderski Bogusław
  19. Ks. Tokarz Ryszard
  20. Ks. Trela Józef
  21. Ks. Tyburowski Krzysztof
  22. Ks. Urban Marek



W Kościele katolickim od samego początku jego istnienia obecna jest żywa wiara w Świętych Obcowanie. Znalazła ona nawet odzwierciedlenie w najstarszym chrześcijańskim „Wyznaniu wiary”. Oznacza ona przede wszystkim orędownictwo Świętych za żywymi u Boga, czyli ich opiekę nad żywymi oraz duchową pomoc udzielaną im w różnych okolicznościach życia, a także ukazanie wzoru życia chrześcijańskiego. Dlatego Kościół wyznacza świętych opiekunów dla całych krajów, diecezji, miast, parafii, zawodów, a także dla poszczególnych ludzi. Zazwyczaj nazywa się ich patronami.

Diecezja rzeszowska otrzymała również swych świętych opiekunów. Na mocy postanowienia papieskiego zostali nimi błogosławieni, związani swym życiem z jej diecezjami macierzystymi, a mianowicie: bł. Józef Sebastian Pelczar – patron pierwszorzędny i bł. Karolina Kózkówna – patronka drugorzędna. Pierwszy wywodzi się z diecezji przemyskiej, którą przez wiele lat zarządzał jako biskup ordynariusz, zaś bł. Karolina – Dziewica i Męczennica, pochodziła z diecezji tarnowskiej.
Także Wyższe Seminarium Duchowne w Rzeszowie, z momentem powstania, otrzymało jako patrona bł. Biskupa Józefa sebastiana Pelczara, którego Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował w 1991 r. w Rzeszowie, kanonizował zaś w 2003 r. w Rzymie.

Droga do święceń kapłańskich

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 r. w Korczynie k. Krosna, w bogatej rodzinie chłopskiej Wojciecha i Marii z d. Mięsowicz. Z domu rodzinnego wyniósł żywą wiarę, szczery patriotyzm, obowiązkowość i umiłowanie pracy. Edukację rozpoczął w szkole ludowej w Korczynie. Kontynuował ją później Rzeszowie, w tamtejszej szkole głównej i w gimnazjum oraz w Przemyślu, gdzie ukończył gimnazjum i odbył studia teologiczne w Seminarium Duchownym.

Uwieńczeniem tego ostatniego etapu edukacji były święcenia kapłańskie, które przyjął 17 lipca 1864 r., z rąk bp. Antoniego Manastyrskiego. Ziściły się wówczas jego pragnienia, które jeszcze jako kleryk wyraził w słowach: „Ideał życia widzę w poświęceniu się, a ideał poświęcenia w kapłaństwie. (…) Zachwyca mię powołanie kapłana – Polaka, a ideą przewodnią staje się dla mnie praca zbożna dla ludzi” [J.S. Pelczar, Krótka kronika mojego życia, „Nasza Przeszłość”, 29(1968), s. 30].

Pierwsze lata posługi kapłańskiej

Po święceniach skierowano go do pracy duszpasterskiej w parafii w Samborze, jednej z największych w ówczesnej diecezji przemyskiej. Ponad rok pracował tam w charakterze wikariusza. Następnie, w grudniu 1865 r., po uprzednim uzyskaniu zgody władz kościelnych i otrzymaniu stypendium, wyjechał do Rzymu na studia specjalistyczne z teologii i prawa kanonicznego. Zamieszkał tam w Papieskim Kolegium Polskim, utworzonym 24 marca 1866 r. przez Zmartwychwstańców. Przez pewien czas pełnił w nim obowiązki dziekana studentów i prefekta alumnów. Wyznaczył sobie wówczas bardzo ambitny program życiowy. Streszczał się on w postanowieniach podejmowanych z okazji kolejnych rekolekcji. Wśród nich znalazły się m.in. następujące wskazania: „We wszystkim tylko chwały Bożej szukać. Całe swe życie Panu Bogu i zbawieniu duszy własnej i innych poświęcić. Co dzień rano i wieczór pewien czas (najmniej kwadrans) czytaniu duchownemu i rozmyślaniu oddać. Co sobota jakiś kościół odwiedzić, jałmużnę ku czci Najśw. Panny dać, a wieczór lub w niedzielę koronkę do Najświętszej Panny odmówić. […] Chronić się próżnych marzeń. Chronić się wielomówstwa i mówienia o sobie. […] Wszystkie obowiązki domowe, choćby drobiazgowe, sumiennie spełnić. Uczyć się nie aby więcej wiedzieć, lecz aby lepiej poznać P. Boga […]. Wszystek swój czas, grosz i trud na chwałę Bożą poświęcić, mianowicie na nawracanie grzeszników, odwiedzanie chorych, kształcenie przyszłych kapłanów i wychowanie młodzieży. Zachować o ile możności jak największe ubóstwo i skromność w ubiorze, mieszkaniu i całym postępowaniu, chodzić zawsze w rewerendzie…” [tamże, s. 46, 74-75].

Prócz troski o rozwój duchowy ks. Pelczar z zaangażowaniem starał się także o postępy w nauce, czego oznaką były zaliczane kolejno egzaminy. Studia rzymskie uwieńczył dwoma doktoratami, z teologii (1866) i prawa kanonicznego (1868).

Po ukończeniu studiów ks. Pelczar wrócił do kraju, gdzie na krótko powierzono mu obowiązki kapelana biskupa przemyskiego A. Manastyrskiego, a następnie skierowano do pracy duszpasterskiej. Najpierw przez pół roku był wikariuszem w Wojutyczach (1868-1869), a następnie przez dziewięć miesięcy, pełnił te same obowiązki w Samborze (1869). Na tej ostatniej posadzie zapisał się m. in. jako twórca parafialnego koła Towarzystwa Pań św. Wincentego à Paulo. W październiku 1869 r. powierzono mu obowiązki prefekta w przemyskim Seminarium Duchownym. Wkrótce potem objął tam funkcję wykładowcy teologii pastoralnej (od 1870) i prawa kanonicznego (od 1873). Prócz tego był też spowiednikiem benedyktynek, pracował w Konsystorzu Biskupim oraz prowadził duszpasterstwo rzemieślników. Równocześnie zajmował się publicystyką. Wydał wówczas dwie pozycje książkowe: Życie duchowne czyli doskonałość chrześcijańska (1873) oraz Ziemia Święta i Islam (1874-1875). Warto tu dodać, iż pierwsza z nich doczekała się ośmiu wydań i przez wiele lat była popularnym przewodnikiem życia duchownego dla kapłanów, osób zakonnych i świeckich.

Profesor i rektor UJ w Krakowie

W marcu 1877 r. ks. Józef Pelczar otrzymał nominację na profesora zwyczajnego historii Kościoła i prawa kanonicznego, a w 1880 na profesora teologii pastoralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Aktywnie włączył się w życie tej uczelni. Był m.in. dziekanem (1881/82, 1884/85) i prodziekanem (1890/91) Wydziału Teologicznego, prorektorem (od 1880/81) i rektorem UJ (1882/83), zainicjował budowę nowego gmachu uniwersyteckiego Collegium Novum, dokończył reorganizację Wydziału Teologicznego i wystarał się o przywrócenie mu praw nadawania stopni doktorskich; był on promotorem pierwszego przewodu doktorskiego w 1884 r. Prowadził również ożywioną działalność naukową i publicystyczną. Zaowocowała ona opracowaniem wielu pozycji naukowych, duszpasterskich i ascetycznych, m. in. Pius IX i jego wiek (1880-1881), której w następnych wydaniach zmienił tytuł na: Pius IX i jego pontyfikat (1887-1888), Prawo małżeńskie katolickie z uwzględnieniem prawa cywilnego obowiązującego w Austrii, Prusach i Królestwie Polskim (1882-1883), Rewolucja Francuska wobec religii katolickiej i duchowieństwa (1890), Rozmyślania o życiu kapłańskim (1892-1893), Zarys dziejów kaznodziejstwa w Kościele katolickim (1896-1900), Rozmyślania o życiu zakonnym dla zakonnic (1898), Medycyna pasterska (1900).

Już tylko wymienione publikacje świadczą o ogromnej pracowitości ks. Pelczara. Na tym jednak nie kończy się jego dorobek pisarski. Opublikował bowiem jeszcze szereg kazań, przemówień, artykułów, które ukazały się bądź w osobnych pozycjach, bądź na łamach czasopism katolickich. Był także cenionym kaznodzieją.

Działalność naukowa i kaznodziejska nie wyczerpywały całej aktywności ks. Pelczara. Wykazał się on bowiem również zaangażowaniem na polu religijno-społecznym, m.in. pełnił kilka funkcji w krakowskim Konsystorzu Biskupim, był członkiem organizacji dobroczynnej Towarzystwa św. Wincentego à Paulo, Towarzystwa Oświaty Ludowej, był jednym z założycieli katolickiego czasopisma „Prawda”, Towarzystwa św. Łukasza, skupiającego artystów-plastyków oraz Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej; założył także przytułek dla bezrobotnych służących. W roku 1893 zainicjował działalność nowego zgromadzenia zakonnego Służebnic Najświętszego Serca Pana Jezusa (sercanek), zatwierdzonego w roku następnym, którego celem była opieka nad służącymi i pielęgnowanie chorych w domach.

Biskup w Przemyślu

W lutym 1899 r. został prekonizowany biskupem miletopolitańskim i sufraganem przemyskim, a następnie, 19 marca 1899 r., otrzymał w katedrze przemyskiej sakrę biskupią z rąk biskupów: przemyskiego Łukasza Soleckiego, krakowskiego Jana Puzyny i przemyskiego unickiego Konstantego Czechowicza. Dnia, 17 grudnia 1900 r., wkrótce po śmierci bp. Soleckiego, mianowany został biskupem ordynariuszem przemyskim. W czasie swoich 24-letnich rządów rozwinął różnorodną i bardzo aktywną działalność. Pierwszoplanową rolę zajmowała w nich przede wszystkim praca kościelna. Na tym polu bp Pelczar święcił wiele sukcesów, m.in. dokonał reorganizacji struktur administracyjnych diecezji, troszczył się o tworzenie nowych placówek duszpasterskich i budowę nowych świątyń, doprowadził do podniesienia poziomu duchowego, umysłowego i moralnego duchowieństwa, podniósł poziom naukowy seminarium duchownego, zainicjował wydawanie miesięcznika „Kronika Diecezji Przemyskiej”, założył bibliotekę i muzeum diecezjalne. Ważnym aspektem jego pracy kościelnej było ożywienie działalności duszpasterskiej. Jej programowaniem zajęły się przede wszystkim zwołane przez bp. Pelczara trzy kolejne synody diecezjalne (pierwsze na ziemiach polskich od 179 lat): w 1902, 1908 i 1914. Kładł duży nacisk na katechizację, rozwój organizacji religijnych oraz propagował kult Najświętszego Serca Jezusowego, Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej.

Nadto popierał organizacje katolicko-społeczne oraz inicjował działalność katolickich instytucji, realizujących cele społeczne, m.in. założył przemyskie Stowarzyszenie Robotników Katolickich „Przyjaźń”, dwie szkoły gospodarcze oraz kilka ochronek. Swemu duchowieństwu zalecał zakładanie ochronek, tanich kuchni, budowę tanich mieszkań… itp. Co więcej, chcąc ożywić w diecezji pracę społeczną, utworzył w 1905 r. Związek Katolicko-Społeczny, a następnie dokładał starań, aby jego struktury powstały w parafiach diecezji. Organizacja ta przyczyniła się m.in. do upowszechniania oświaty, zakładania kółek rolniczych, straży pożarnych, a przede wszystkim zmobilizowała świeckich do pracy społecznej. W czasie wojny rozwinął szeroką akcję dobroczynną, prowadzoną wraz z krakowskim Książęco-Biskupim Komitetem Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny.

Choć od 1900 r. był posłem do Sejmu Galicyjskiego, to jednak nie odegrał poważniejszej roli politycznej; w swych wystąpieniach poruszał głównie kwestie oświaty ludowej i chrześcijańskiego wychowania młodzieży. Politycznie związany był ze środowiskiem krakowskich konserwatystów. W czasie pierwszej wojny początkowo opowiadał się za rozwiązaniem sprawy polskiej, w oparciu o Austrię, później jednak, po traktacie brzeskim, potępił stanowisko Austrii. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości domagał się oparcia struktur państwa na zasadach katolickich. Aktywnie włączył się w dzieło odbudowy Polski. Władze państwowe przyznały mu za to order Polonia Restituta.

Aktywna działalność kościelna w diecezji przemyskiej nie przeszkodziła bp. Pelczarowi w kontynuowaniu pracy pisarskiej. Również w tym okresie opublikował wiele pozycji książkowych, artykułów, kazań oraz 41 listów pasterskich. Do poważniejszych prac należą: Pius IX i Polska (1914), Masonerya, jej początki, organizacja, ceremoniał, zasady i działanie (1905), Jezus Chrystus wzorem i mistrzem kapłana. Rozmyślania dla kapłanów (1909-1911), Obrona religii katolickiej (1911), Pasterz według Serca Jezusowego, czyli ascetyka pasterska, (1913), Wezwanie do pracy nad duchowym odrodzeniem się narodu polskiego (1915). Trzeba tu dodać, iż swymi publikacjami, zwłaszcza ascetycznymi, wywarł znaczny wpływ na ukształtowanie duchowości kilku pokoleń kapłanów, zakonników, a także osób świeckich.

Liczne obowiązki nie przeszkodziły mu w pracy nad własnym uświęceniem, wprost przeciwnie cały wysiłek z nimi związany ofiarowywał na chwałę Bożą. Przez całe życie był wierny postanowieniom, podjętym jeszcze w pierwszych latach kapłaństwa. Tak więc każdego dnia wiele czasu poświęcał modlitwie, m. in. odprawiał rozmyślanie, adorację Najświętszego Sakramentu i dziękczynienie po Komunii świętej. Pomagało mu to w prowadzeniu głębokiego życia wewnętrznego, które następnie promieniowało na aktywność zewnętrzną. Przede wszystkim starał się o doskonałe wykorzystanie czasu oraz o roztropność w podejmowaniu decyzji. Nadto był niezwykle pracowity i systematyczny. Z jednej strony, jeśli chodziło o jego własne potrzeby był oszczędny, a z drugiej hojnie wspierał różnorakie dzieła dobroczynne i społeczne.

Bp Pelczar zmarł 28 marca 1924 r. w 83 roku życia. Pochowany został w kościele pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Przemyślu.

Jego droga do świętości polegała na oddawaniu chwały Bogu poprzez wierne wypełnianie życiowych obowiązków. Droga ta okazała się właściwa, co podkreślił papież Jan Paweł II, aktem beatyfikacji bp. Józefa Sebastiana Pelczara, dokonanym 2 czerwca 1991 r. w Rzeszowie. Następca św. Piotra powiedział o nim wówczas: „Oto człowiek, który spełniał wolę Boga – nie tylko mówił ‘Panie, Panie’, ale spełniał wolę ojca, tak jak tę wolę objawił nam Jezus Chrystus. Jak ukazał ją swoim własnym życiem i swą Ewangelią” [Jan Paweł II, Homilia wygłoszona w Rzeszowie, „Zwiastowanie”, 1(1992), nr 2, s. 52].

Utworzenie Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie jest nierozłącznie związane z powstaniem Diecezji Rzeszowskiej, którą erygował papież Jan Paweł II bullą „ Totus tuus Poloniae populus ", wydaną dnia 25 marca 1992 r. Jej terytorium wydzielone zostało z dwóch dotychczas sąsiadujących ze sobą diecezji, przemyskiej (14 dekanatów) i tarnowskiej (5 dekanatów). Jako diecezja sufraganalna weszła w skład metropolii przemyskiej. Jej patronami ustanowiono bł. Józefa Sebastiana Pelczara (kanonizowany w 2003 r.) i bł. Karolinę Kózka, zaś katedrą - rzeszowski kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa (Redemptor hominis). Pierwszym jej ordynariuszem został bp Kazimierz Górny, a biskupem pomocniczym - bp Edward Białogłowski. W chwili powstania diecezja składała się z 202 parafii i 4 rektoratów, które zamieszkiwało ok. 600 tys. wiernych. Pracowało w niej wówczas blisko pół tysiąca duchownych oraz 259 sióstr i 14 braci zakonnych.

Wkrótce po powstaniu diecezji zorganizowano urzędy wspierające biskupa w sprawowaniu władzy administracyjnej i sądowniczej. Najpierw utworzono Kurię Diecezjalną (1992), a kilka lat później Sąd Biskupi (1997). Ustanowiono też instytucje i organizacje, usprawniające funkcjonowanie diecezji, m. in. Caritas Diecezji Rzeszowskiej (1992), Instytut Teologiczno-Pastoralny im. bł. Józefa Sebastiana Pelczara (1992). Zadbano nadto o wypracowanie lokalnego prawa kościelnego. Zajął się tym pierwszy synod diecezji rzeszowskiej, który odbył się w okresie od 24 marca 2001 do 20 listopada 2004 r.

Budowa nowego budynku

W ramach procesu organizacji podstawowych instytucji diecezjalnych powstało również Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Rzeszowskiej. Jego rychłe utworzenie wymusiła istniejąca wówczas sytuacja. Zgodnie bowiem z postanowieniem bulli papieskiej, alumni, pochodzący z terenu nowoutworzonej diecezji rzeszowskiej, a przygotowujący się do kapłaństwa w seminariach, w Tarnowie i Przemyślu, mieli prawo sami zadecydować o swej przynależności kościelnej. Zdecydowana większość opowiedziała się za diecezją rzeszowską. W ten sposób wkrótce po swym powstaniu posiadała ona, choć jeszcze nie miała własnego seminarium, ponad 120 kleryków. Na mocy porozumienia zawartego wkrótce z biskupami z Przemyśla i Tarnowa mogli oni kontynuować studia w dotychczasowych placówkach.

Rozwiązanie to miało jednak charakter tymczasowy. Wkrótce więc podjęto starania o utworzenie własnego seminarium. Rozpoczęto je od przygotowania odpowiedniej na ten cel bazy materialnej. Działania te, wsparte życzliwością lokalnego środowiska, zaowocowały pozyskaniem obiektu mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. Wetlińskiej 4. Na tej bazie, dnia 8 kwietnia 1993 r., w Wielki Czwartek bp Kazimierz Górny erygował Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Rzeszowskiej. Oto treść dekretu erekcyjnego:"Niniejszym, na podstawie Bulli Jana Pawła II i kan. 232-264 KPK, z dniem 8 kwietnia 1993 r. eryguję Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Rzeszowskiej z siedzibą w Rzeszowie. Do czasu ukończenia przygotowań budynków w Rzeszowie, alumni korzystać będą z formacji i studiów seminaryjnych w Przemyślu i Tarnowie. Adhortacja Jana Pawła II„Pastores dabo vobis " oraz wspaniałe tradycje Seminariów w Przemyślu i Tarnowie niech pomagają w kształtowaniu powołań kapłańskich, a błogosławiony Józef Sebastian Pelczar, patron Diecezji, w szczególny sposób niech wspiera przygotowania i pracę nowego Seminarium".

Główny budynek WSD

Pierwszymi mieszkańcami budynku seminaryjnego było 23 diakonów, którzy w dniach od 19 kwietnia do 29 maja 1993 r. tam właśnie odbyli ostatni etap przygotowań do przyjęcia sakramentu kapłaństwa. Ich opiekunami byli: ks. Stanisław Zych - odpowiedzialny za formację duchową, ks. Ireneusz Folcik - kierujący przygotowaniem pastoralnym oraz ks. Czesław Szewczyk - prorektor ds. administracyjnych, troszczący się o sprawy materialne.
Obiekt seminaryjny, będący dotychczas hotelem robotniczym, wymagał adaptacji do nowych zadań. Konieczne też było zakupienie jego drugiego skrzydła i budowa nowego segmentu, w którym mogłyby znaleźć się kaplica, aula, refektarz, kuchnia i jej zaplecze. Realizacją tych zadań zajął się ks. Cz. Szewczyk. W ciągu kilku miesięcy udało się je doprowadzić do takiego stanu, że już we wrześniu 1993 r. cztery pierwsze roczniki alumnów rozpoczęły w Rzeszowie swoją formację kapłańską. Dwa ostatnie natomiast, ze względu na zaawansowanie prac magisterskich, kontynuowały studia teologiczne i przygotowanie do kapłaństwa w seminariach, w Przemyślu i Tarnowie. Począwszy od roku akademickiego 1994/95 w Rzeszowie studiowały już wszystkie roczniki studentów filozofii i teologii.
Choć rzeszowskie Seminarium zainaugurowało swoją działalność we wrześniu 1993 r., to jednak nie udało się do tego czasu dokończyć wszystkich podjętych prac. Nie było między innymi odpowiedniej kaplicy domowej. Toteż w pierwszym roku funkcjonowania uczelni klerycy korzystali z kaplicy, położonej w sąsiedniej Zwięczycy oraz niewielkiego oratorium, znajdującego się w jednej z sal seminaryjnych.

Nowy budynek

W tym czasie trwały dalsze prace przy rozbudowie obiektu seminaryjnego. Kierował nimi ks. Czesław Szewczyk, a nadzorował je inż. Władysław Such. Nowy segment zaprojektowany został przez rzeszowskiego architekta mgr inż. arch. Marka Łobaczewskiego, zaś jego plan konstrukcyjny opracował inż. Jerzy Furman. Uwieńczeniem tej inwestycji było poświęcenie kaplicy i konsekracja ołtarza dokonane 10 czerwca 1994 r. przez nuncjusza apostolskiego w Polsce, abp. Józefa Kowalczyka. Tym samym zakończył się zasadniczy etap rozbudowy gmachu seminaryjnego. Od tego czasu Seminarium mogło już normalnie funkcjonować. Wprawdzie w okresie późniejszym podejmowano jeszcze dodatkowe prace przy obiekcie seminaryjnym, ale miały one głównie charakter remontowo-adaptacyjny.

Nowa aula WSD

Znaczne poszerzenie zaplecza materialnego rzeszowskiego Seminarium dokonało się dopiero w 2002 r. Najpierw, dnia 2 czerwca tego roku pozyskano od Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego „Montares" budynek warsztatu ślusarsko-kowalskiego wraz z działką, na której był wzniesiony, a następnie w roku 2003 przystąpiono do prac adaptacyjnych. W ciągu dwóch lat na bazie tego obiektu powstała aula seminaryjna i sala sportowa z odpowiednim zapleczem. Oba pomieszczenia oddano do użytku w 2005 r. Ich poświęcenia dokonał bp Kazimierz Górny - sali gimnastycznej 6 stycznia 2005 r., auli 10 października 2005 r. Przy okazji poświęcenia aula otrzymała wezwanie bł. ks. Władysława Findysza. Dzięki tym ostatnim inwestycjom Seminarium uzupełniło swą bazę materialną o obiekt kulturalno-rekreacyjny.

Seminarium zmienia adres

Od 3 stycznia 2013 roku nasze seminarium mieści się w budynku Instytutu Teologiczno Pastoralnego w Rzeszowie.

NASZ SERWIS używa plików cookies i podobnych technologii m.in. po to, by dostosować serwis do potrzeb użytkowników, w celach statystycznych, logowania do serwisu.

Cookies używają też serwisy, do których się odwołujemy pokazując np. multimedia.

Cookies to niewielkie pliki tekstowe wysyłane przez serwis internetowy, który odwiedza internauta, do urządzenia internauty

 

W przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies.

Brak zmiany tych ustawień oznacza akceptację dla stosowanych tu cookies.

 

W naszym serwisie stosujemy cookies wydajnościowe, czyli służące do zbierania informacji o sposobie korzystania ze strony, by lepiej działała, oraz funkcjonalne, czyli pozwalające „pamiętać” o ustawieniach użytkownika. m.in.:

  • cookies google-analytics.com – statystyki
  • cokies sesyjne (wygasają po zakończeniu sesji)

 

Serwisy, z których materiały przedstawiamy, mogą także używać cookies, które umożliwiają logowanie się, oraz służą dostarczaniu reklam odpowiadających upodobaniom i zachowaniom użytkownika. W szczególności takie cookies to:

  • youtube.com – zawierające preferencje użytkownika, oraz liczydło kliknięć (opisane są w polityce prywatności http://www.google.pl/intl/pl/policies/privacy/)

 

Poziom ochrony przed cookies można ustawić w swojej przeglądarce internetowej – aż do całkowitego blokowania plików cookies. Zwiększa to poziom bezpieczeństwa i ochrony danych, ale może także uniemożliwiać niektóre funkcje, np. zalogowanie się do naszego serwisu.

 

Zmiana ustawienia w najbardziej popularnych wyszukiwarkach

 

  • Google Chrome

Trzeba kliknąć na menu (w prawym górnym rogu), zakładka Ustawienia > Pokaż ustawienia zaawansowane. W sekcji „Prywatność” trzeba kliknąć przycisk Ustawienia treści. W sekcji „Pliki cookie” można zmienić następujące ustawienia plików cookie:

Usuwanie plików cookie

Domyślne blokowanie plików cookie

Domyślne zezwalanie na pliki cookie

Domyślne zachowywanie plików cookie i danych stron do zamknięcia przeglądarki

Określanie wyjątków dla plików cookie z konkretnych witryn lub domen

 

  • Internet Explorer 6.0 i 7.0

Z menu przeglądarki (prawy górny róg): Narzędzia > Opcje Internetowe > Prywatność, przycisk Witryny. Suwakiem ustawiamy poziom, zmianę zatwierdzamy przyciskiem OK.

 

  • Mozilla Firefox

Z menu przeglądarki: Narzędzia > Opcje > Prywatność. Uaktywnić pole Program Firefox: „będzie używał ustawień użytkownika”. O ciasteczkach (cookies) decyduje pozycja: Akceptuj ciasteczka.

 

  • Opera

Z menu przeglądarki: Narzędzie > Preferencje > Zaawansowane.

O ciasteczkach decyduje pozycja Ciasteczka.

 

  • Safari

W menu rozwijanym Safari trzeba wybrać Preferencje i kliknąć ikonę Bezpieczeństwo. Tu wybiera się poziom bezpieczeństwa w obszarze ,,Akceptuj pliki cookie”.

Stowarzyszenie Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie jest organizacją katolicką. Powołane zostało decyzją Biskupa Rzeszowskiego Kazimierza Górnego dnia 31 lipca 1993r., a zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie 23 września 1993r. Posiada swój statut i osobowość prawną. Jego celem jest niesienie duchowej i materialnej pomocy przygotowującym się do kapłaństwa alumnom, troska o rozwój powołań kapłańskich, i apostolstwo poprzez szerzenie idei Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie.

Stowarzyszeniem Przyjaciół WSD w Rzeszowie opiekuje się Prezes Stowarzyszenia Ks. Paweł Synoś oraz alumni odpowiedzialni za pismo seminaryjne "Znak Łaski".

Więź między Przyjaciółmi a Wspólnotą seminaryjną podtrzymywana jest poprzez:

  • Spotkanie Bożonarodzeniowe i Wielkanocne
  • Dni skupienia
  • Pielgrzymki
  • Wyjazdy Księży Przełożonych, diakonów i kleryków do parafii, w których istnieją parafialne oddziały SP WSD.

W każdą niedzielę w kaplicy seminaryjnej odprawiana jest Msza św. w intencji żyjących i zmarłych Członków Stowarzyszenia. Każdy Członek Stowarzyszenia Przyjaciół otrzymuje czasopismo Seminaryjne "Znak Łaski", redagowane przez alumnów naszego seminarium, a wydawana trzy razy w roku (grudzień, kwiecień, czerwiec). Stowarzyszenie stara się o swój rozwój przez zjednywanie nowych Członków przy okazji "wyjazdów powołaniowych" Księży Przełożonych, diakonów i kleryków do parafii Diecezji Rzeszowskiej.

Aby zostać Członkiem Stowarzyszenia należy mieć ukończone 18 lat życia i wyrazić gotowość przystąpienia do tej organizacji. Członkowie otrzymują legitymacje. Mogą też składać dobrowolne ofiary pieniężne na rachunek SP WSD:

PKO BP I Oddział w Rzeszowie
05102043910000630200023093



SEMINARIUM DUCHOWNE

WSPÓLNOTA W DRODZE

 

Formacja w Wyższym Seminarium Duchownym, ma za zadanie ukształtować dojrzałego człowieka. Każde seminarium jest zakładane po to „aby tym, których Pan Bóg powołuje do apostolskiej służby, umożliwić przeżycie doświadczenia formacji, jaką Chrystus dał Dwunastu” (Pastores dabo vobis, 60). Istotą formacji do kapłaństwa jest ciągłe "bycie w drodze". Na tej drodze istnieje kilka etapów. Każdy z nich jest głębokim przeżyciem alumna, gdyż przybliża go ku kapłaństwu.

Obłóczyny

Przywdzianie szaty duchownej - sutanny nie jest posługą, ale jest widocznym znakiem przynależności do grona szczególnych uczniów Chrystusa. Klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie przyjmują szatę duchowną na trzecim roku studiów, 7 grudnia, w wigilię Uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Sutanna jako strój odsyła do innej rzeczywistości, a osoba która ją przyjmuje staje się w środowisku znakiem wymiaru Boga, znakiem nadziei. Przypominają o tym słowa Prymasa Tysiąclecia: „Sutanna nie jest ubiorem w szeregu innych strojów, ale jest wyznaniem wiary przed ludźmi, jest odważnym świadectwem danym Chrystusowi, jest przyznaniem się do Kościoła”.

Lektorat

Przyjęcie posługi lektora, jest poprzedzone rekolekcjami i ma miejsce w okresie Wielkiego Postu na trzecim roku formacji. Istotą liturgicznego obrzędu, który dokonuje się podczas uroczystej Mszy Świętej, jest przekazanie lektorowi księgi Pisma Świętego. Nowo ustanowieni lektorzy, przyjmując tę posługę, słyszą z ust księdza biskupa słowa: „Przyjmij księgę Pisma Świętego i wiernie przekazuj Słowo Boże, aby coraz mocniej działało w sercach ludzkich”. Zadaniem lektora jest czytanie Słowa Bożego w zgromadzeniu liturgicznym, wykonywanie psalmu responsoryjnego w przypadku braku psalmisty, wypowiadanie intencji w modlitwie powszechnej gdy nie ma kantora czy diakona. Najważniejszym staraniem winno być jednakże coraz większe zagłębianie się w Słowo Boże i życie nim na co dzień.

Akolitat

 

Udzielenie posługi akolity następuje na czwartym roku studiów po odpowiednim przygotowaniu teologicznym i liturgicznym. Do zadań akolity należy wspomaganie diakona oraz usługiwanie kapłanowi w wypełnianiu czynności liturgicznych, szczególnie podczas Mszy Świętej. Akolita jest nadzwyczajnym szafarzem Eucharystii. Może on udzielać Komunii Świętej w czasie Mszy Świętej, gdy istnieje potrzeba pomocy, a także poza Mszą Świętą. Akolita może także zanieść Komunię Świętą chorym i starszym odpowiednio wcześniej przygotowanym, którzy pozostają w domu lub szpitalu, wtedy kiedy kapłan, na którym spoczywa ten obowiązek miałby trudności w jego wypełnieniu z powodu innych zajęć duszpasterskich. Akolici są również wezwani przez Kościół do szczególnej czci i adoracji Najświętszego Sakramentu oraz do pogłębionego przeżywania Ofiary Eucharystycznej, aby w jej świetle kształtowali swoje życie.

 

Kandydatura

Tym co bezpośrednio poprzedza fakt przyjęcia święceń diakonatu i kapłaństwa jest uroczyste wprowadzenie alumnów V roku w grono kandydatów do diakonatu i kapłaństwa. Ma ono miejsce w 2 połowie grudnia. Chociaż nie jest to wydarzenie spektakularne, należy pamiętać, że wypowiadając Panu „tak”, składa się zobowiązanie. Kandydatura jest publicznym, dokonanym wobec Kościoła wyrażeniem pragnienia przyjęcia święceń diakonatu i kapłaństwa.

Diakonat

Święcenia diakonatu przyjmują alumni piątego roku podczas uroczystej Mszy Świętej w Katedrze Rzeszowskiej, tydzień przed święceniami prezbiteratu ich starszych braci z roku VI. Wydarzenie to jest poprzedzone tygodniowymi rekolekcjami. W przeddzień święceń w kaplicy seminaryjnej, kandydaci do diakonatu składają uroczystą przysięgę zachowania posłuszeństwa i celibatu oraz wyznają publicznie swoją wiarę. Diakoni uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią (charakterem), której nikt nie może usunąć. W okresie Wielkiego Postu diakoni posługują w parafiach diecezji, odbywając tym samym praktykę duszpasterską.

 

Prezbiterat

 

Zwieńczeniem formacji seminaryjnej są święcenia kapłańskie, których udziela biskup w kościele katedralnym, w sobotę przed Uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Liturgia podkreśla fakt, iż kandydaci do święceń zostają wybrani do urzędu kapłańskiego. Nie ma tu mowy o wzięciu sobie tego urzędu czy godności, ale o obdarowaniu ze strony Boga za sprawą posługi Kościoła. Oczywiście nie dzieje się to wbrew woli człowieka. Konieczne jest jego wolne chcę. Słowo to pada czterokrotnie podczas obrzędu święceń, po raz ostatni uzupełnione istotną klauzulą: Chcę, z Bożą pomocą. To chcę poparte jest jeszcze słowem przyrzekam, kiedy to kandydat klęcząc przed biskupem, wkłada swe złożone ręce w jego dłonie na znak czci i dozgonnego posłuszeństwa. Słowa: Niech Bóg, który rozpoczął w tobie dobre dzieło, sam go dokona - przypominają raz jeszcze, iż nie jest to sprawa tylko ludzka. Padnięcie na twarz w trakcie śpiewu litanii do Wszystkich Świętych oraz milczenie w chwili samych święceń, jeszcze dobitniej to podkreślają. Symboliczne gesty namaszczenia rąk, przekazania chleba i wina oraz udzielany przez biskupa pocałunek pokoju, dopełniają rytu święceń kapłańskich. Po przyjęciu święceń kapłańskich neoprezbiterzy udają się do swoich parafii rodzinnych gdzie odbywają się ich prymicje, zaś końcem wakacji zostają skierowani na pierwsze parafie, by służyć Bogu i ludziom.

opr. ks. mgr. Jacek Szczęch

ZASADY PRZYJMOWANIA DO WYŻSZEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO W RZESZOWIE

DO WYŻSZEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO mogą wstępować kandydaci, którzy ukończyli szkołę średnią i zdali maturę. Powinni być ludźmi wiary odczytującymi w sobie głos powołania do kapłaństwa. Winni posiadać zdolności intelektualne wystarczające do odbycia studiów filozoficzno-teologicznych, cieszyć się dobrą opinią, czuć się zupełnie wolnymi w podejmowaniu decyzji o wstąpieniu do Seminarium, cieszyć się dobrym zdrowiem fizycznym i psychicznym. 

Kandydat ubiegający się o przyjęcie do Seminarium powinien:

  1. Odbyć rozmowę kwalifikacyjną z Księdzem Rektorem WSD (lub wskazanym przez niego zastępcą). Kandydat proszony jest o wcześniejsze, telefoniczne uzgodnienie spotkania kwalifikacyjnego z Rektorem (nr telefonu: 503547699, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. )
  2. Przedstawić w Rektoracie WSD w Rzeszowie następujące dokumenty

Własnoręcznie napisana prośba kandydata, skierowana do Ks. Rektora, o przyjęcie do Seminarium

Własnoręcznie napisany życiorys

Świadectwo maturalne (o ile egzamin ten był zdawany w latach poprzednich. Kandydaci zdający egzamin dojrzałości w bieżącym roku, świadectwa maturalne dostarczą po zdaniu egzaminu wstępnego)

Świadectwo ukończenia szkoły średniej

Świadectwo Chrztu

Świadectwo Bierzmowania

Opinia Księdza Proboszcza

Opinia Księdza katechety ze szkoły średniej

Ksero dowodu osobistego i książeczki wojskowej

Zaświadczenie lekarskie o zdatności kandydata do podjęcia studiów

5 zdjęć fotograficznych (do celów urzędowych)

  1. Zdać egzamin wstępny, który obejmuje:

Egzamin pisemny z języka polskiego

Egzamin ustny z wiedzy religijnej

Spotkanie z lekarzem

Rozmowa z Księdzem Rektorem      

W przygotowaniu do egzaminu wstępnego z wiedzy religijnej należy uwzględnić:

Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego

Znajomość Ewangelii według św. Marka

Egzamin odbywa się w budynku Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie, ul. Witolda 11a w dwóch terminach:

Zasadniczy: sobota 22 czerwca 2019 r. godzina 9.00

Dodatkowy: sobota 31 sierpnia 2019 r. godzina 9.00