Miłosierni jak Ojciec

Łk 6,36

Reguła życia w WSD

Rozmiar tekstu:

I. ZASADY PODSTAWOWE

1. Seminarium Duchowne jest kościelną instytucją, która wychowuje i kształci przyszłych kapłanów (DFK 4). Celem bowiem Seminarium jest jaśniejsze i pełniejsze ukształtowanie powołania u kandydatów oraz formowanie według wzoru Jezusa Chrystusa - Nauczyciela, Kapłana i Pasterza na dobrych duszpasterzy (RF 20).

2. Do szczególnych zadań Seminarium należy:

  • wypracowywanie w alumnach dojrzłego człowieczeństwa;
  • rozwój i troskliwe pielęgnowanie życia chrześcijańskiego;
  • stopniowe i wciąż postępujące wprowadzanie w życie i posługiwanie kapłańskie.

Zadania te Seminarium realizuje:

  • umożliwiając kandydatom do kapłaństwa zdobywanie odpowiedniej wiedzy filozoficzno - teologicznej;
  • przygotowując alumnów teoretycznie i praktycznie do duszpasterstwa, z uwzględnieniem wymogów Nowej Ewangelizacji;
  • wychowując kleryków do przeżywania Tajemnicy Kościoła w duchu ewangelicznej jedności i posłuszeństwa.

3. Realizacja tych zadań wymaga szczegółowszych przepisów, które mają na co dzień ułatwić kształtowanie osobowości kapłańskiej i życia we wspólnocie seminaryjnej.

4. Poprzez zupełnie dobrowolne i na wierze oparte wewnętrzne posłuszeństwo tym przepisom, alumn daje wyraz osobistej odpowiedzialności za swoje powołanie, dobro wspólnoty seminaryjnej i miłości Kościoła.

Wszystko zatem w Seminarium jest wypełniane dobrowolnie, z wewnętrznego przekonania i miłości pastertskiej (PDV 57; RF)

II. FORMACJA LUDZKA

5. Seminaryjna formacja, dokonująca się w duchu chrześcijańskiego personalizmu, służy osiągnięciu dojrzałości ludzkiej i upodabnianiu się do Chrystusa - Nauczyciela, Kapłana i Pasterza.
Bez odpowiedniej formacji ludzkiej cała formacja kapłańska byłaby pozbawiona swego niezbędnego fundamentu (PDV 43).

6. Fundamentem seminaryjnej formacji ludzkiej jest Tajemnica Wcielenia Syna Bożego, który stał się do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu ( por. Flp 2,7 ).

7. Indywidualny i wspólnotowy wymiar tejże formacji ludzkiej winien wyrażać się w głębokim szacunku dla własnego życia i zdrowia oraz trosce o rozpoznanie i rozwój otrzymanych od Boga talentów.
Alumn winien pielęgnować w sobie zdrową ambicję, wyrażającą się rzeczywistym rozwojem jego osobowości, poprzez zdobywanie cech zalecających i pomagających mu w zjednywaniu ludzi dla Boga.

8. Każdy alumn zobowiązany jest do przestrzegania zasad osobistej kultury życia w postawie, słowie i działaniu oraz odpowiedzialności za tworzenie ludzkiego klimatu w całym Domu. Potrzebne jest więc wychowanie do umiłowania prawdy, do prawości i rzetelności, do szacunku wobec każdej osoby, do poczucia sprawiedliwości, do wierności danemu słowu, do prawdziwego współczucia, do konsekwentnego postępowania, a zwłaszcza do zrównoważonego sądu i zachowania (PDV 43).

9. Ponieważ każdy kapłan z ludzi jest wzięty i dla ludzi postawiony w sprawach odnoszących się do Boga (Hbr 5,1) dlatego szczególnie ważne winno być dla alumna rozwijanie zdolności do utrzymywania więzi z innymi. Alumn zatem powinien być uprzejmy, gościnny, szczery w słowach i w intencjach, roztropny i dyskretny, wielkoduszny i gotowy do służby, zdolny utrzymywać otwarte i braterskie kontakty z innymi i nawiązywać je ze wszystkimi, zawsze gotów zrozumieć, przebaczyć i pocieszyć (PDV 43).

10. Winno się to wyrażać:

  • w szacunku okazywanym każdemu człowiekowi;
  • w braterskim odnoszeniu się do siebie nawzajem;
  • w należnym, z wiary w kapłaństwo wynikającym szacunku i wdzięczności wobec Księży Przełożonych, Profesorów i Pracowników Seminarium;
  • w dawaniu świadectwa życia chrześcijańskiego w kontaktach z ludźmi świeckimi.

Alumn winien zawsze i wszędzie unikać arogancji, kłótliwości i egocentryzmu. Drogą do zdobywania nieodzownej dojrzałości osobowej jest miłość na wzór Jezusa Chrystusa.

III. FORMACJA DUCHOWA

11. Prawdziwa formacja ludzka alumna otwiera się na formację duchową i w niej znajduje swe dopełnienie (por. PDV 45). Winna ona zatem pełnić naczelną i jednoczącą rolę w odniesieniu do bycia alumna chrześcijaninem i stawania się kapłanem. Bez formacji duchowej formacja intelektualna i duszpasterska byłaby pozbawiona fundamentu ( por. PDV 45).

12. Celem formacji duchowej jest pełne zjednoczenie z Chrystusem, który został złożony w ofierze jako nasza Pascha (1 Kor 5.7). Konieczną drogą do tego celu są praktyki religijne - zarówno codzienne jak i okresowe.

13. Do codziennych praktyk duchowych alumnów należą:

  • uczestniczenie we Mszy św.;
  • wspólne modlitwy poranne i wieczorne;
  • medytacja;
  • rachunek sumienia, ogólny i szczegółowy;
  • lektura Pisma św;
  • lektura dokumentów Kościoła;
  • lektura duchowna;
  • nawiedzenie Najświętszego Sakramentu - wspólne i prywatne;
  • milczenie religijne.

14. Praktyki okresowe są następujące:

  • regularna spowiedź św., przynajmniej raz na dwa tygodnie;
  • miesięczny dzień skupienia;
  • rekolekcje;
  • konferencje ascetyczno-wychowawcze;
  • udział w nabożeństwach pozaseminaryjnych, katedralnych;
  • nabożeństwa specjalne: publiczna adoracja Najświętszego Sakramentu i nabożeństwa Słowa Bożego, Droga Krzyżowa (odprawiana raz w tygodniu), Gorzkie Żale i inne wspólne nabożeństwa.

15. W sposób szczególny alumni rozwijają w sobie duchowość maryjną i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, która jest najdoskonalszym wzorem wszystkich powołanych. Znakiem tej pobożności jest:

  • codzienna cząstka Różańca św.;
  • modlitwa Anioł Pański;
  • nabożeństwa majowe i październikowe;
  • nowenna nieustająca;
  • uroczyste przeżywanie dni i świąt maryjnych.

16. W trosce o postęp duchowy każdy alumn obiera sobie stałego spowiednika spośród kapłanów wyznaczonych przez Biskupa Diecezjalnego. Spowiednik jest kierownikiem duchowym na forum sakramentalnym.

17. Ojciec duchowny jest właściwym kierownikiem życia wewnętrznego, wspierającym alumna w jego osobistej odpowiedzialności za dar i rozwój powołania kapłańskiego. Dlatego też każdy alumn zobowiązany jest do rozmów z ojcem Duchownym, co najmniej raz w miesiącu.

18. Alumni zobowiązani są do zachowania milczenia religijnego;

  • w kaplicy;
  • przy wspólnym przejściu z kaplicy do jadalni i z jadalni do kaplicy;
  • podczas rekolekcji i dni skupienia;
  • codziennie od modlitw wieczornych do śniadania.

19. Milczenie naukowe obowiązuje w całym Domu w czasie wykładów i zajęć naukowych, podczas studium, w zakładach naukowych i czytelni.

20. Wyrazem duchowości alumna i apostolskiego zaangażowania jest umiłowanie stroju kapłańskiego.

21. Alumn nie może używać napojów alkoholowych i nie powinien palić papierosów. Ci którzy wstąpili do Seminarium z nałogiem palenia obowiązani są zgłosić to Opiekunowi roku i usilnie starać się o eliminowanie przyzwyczajenia palenia.

IV. FORMACJA INTELEKTUALNA

22. Formacja intelektualna kandydatów do kapłaństwa znajduje konkretne uzasadnienie w samej naturze posługi kapłańskiej stąd kandydaci do kapłaństwa i prezbiterzy muszą przywiązywać wielką wagę do formacji intelektualnej w procesie wychowania i działalności duszpasterskiej.
Studia, które zajmują nie małą część czasu kandydata do kapłaństwa nie są bynajmniej zewnętrznym i drugorzędnym składnikiem jego wzrastania w wymiarze ludzkim, chrześcijańskim i duchowym oraz w powołaniu (PDV 51).

23. Formacja intelektualna alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie ma charakter studiów wyższych i odbywa się zgodnie z Ratio Institutionis Sacerdotalis pro Polonia.

24. Alumni są zobowiązani do zdobywania odpowiedniej wiedzy filozoficzno-teologicznej przez:

  • aktywny udział w wykładach, ćwiczeniach i lektoratach, a począwszy od trzeciego roku, w obranym przez siebie seminarium naukowym;
  • sumienne wykorzystywanie czasu na studium prywatne, nie tylko w celu opanowania obowiązkowego materiału, ale również dla poszerzenia i pogłębienia ogólnego zakresu swojej wiedzy;
  • zdobycie wymaganych zaliczeń i złożenie pozytywne wszystkich egzaminów przewidzianych regulaminem studiów w poszczególnych semestrach;
  • przy końcu studiów złożenie egzaminu z całości teologii i przedłożenie pracy magisterskiej lub dyplomowej, co jest warunkiem otrzymania absolutorium i dopuszczenia do święceń diakonatu;
  • uczestnictwo w kołach naukowych mających na celu rozwój indywidualnych uzdolnień i zainteresowań.

25. Ważnym czynnikiem w formacji intelektualnej jest również otwartość na wartości kultury chrześcijańskiej i narodowej. Temu służy pielęgnowanie w Seminarium twórczości kulturalnej wraz z doskonaleniem umiejętności korzystania ze współczesnych środków społecznego przekazu.

26. Reprezentanci alumnów przedkładają Księdzu Przełożonemu propozycje programów i imprez kulturalnych, respektując podyktowaną powołaniem kapłańskim hierarchię ważności. Wybrane i przyjęte programy telewizyjne są oglądane wspólnie w sali rekreacyjnej.

27. Używanie prywatnych radioodbiorników i magnetofonów jest możliwe przy poszanowaniu milczenia religijnego i naukowego oraz zasad współżycia koleżeńskiego.

28. Z prasy i czasopism mogą alumni korzystać w czasie rekreacyjnym. Prasy, czasopism i książek seminaryjnych Alumni nie wynoszą poza obręb właściwych czytelni.

29. W celu rozwijania swych uzdolnień i zainteresowań, alumni powinni brać czynny udział w kołach zainteresowań, organizować imprezy kulturalno - rozrywkowe i sportowe oraz współpracować w wydawaniu gazetki ściennej i pisma kleryckiego.

V. FORMACJA PASTORALNA

30. Celem całej formacji kandydatów do kapłaństwa jest przygotowanie ich w szczególny sposób do udziału w miłości Chrystusa Dobrego Pasterza (PDV 57). Uczestniczenie w pasterskiej miłości Chrystusa obejmuje nie tylko działalność zewnętrzną, ale i wewnętrzne, modlitewne zaangażowanie; nie tylko apostolskie działanie po otrzymaniu święceń kapłańskich, ale każdy moment życia seminaryjnego, nie tylko rzeszę ludzi w świecie pozaseminaryjnym, ale także seminaryjną wspólnotę współbraci w Chrystusowym wezwaniu.

31. Alumni nie tylko przyjmują pewne wartości od Księży Przełożonych i Profesorów, ale sami również dokonują wkładu w proces formacji kapłańskiej. Służy temu wypełnianie zasady pomocniczości w ramach powierzonych funkcji społecznych.

32. Samorząd klerycki tworzą: dziekan alumnów i jego zastępca, ceremoniarz, oraz duktorzy kursów.
Duktor kursu mianowany jest przez Rektorat Seminarium spośród trzech wybranych przez kurs kndydatów. Funkcje dziekana, jego zastępcy, ceremoniarza oraz inne urzędy domowe są powierzane alumnom przez Kolegium Księży Moderatorów.

33. Przejawem postawy wspólnotowo-duszpasterskiej jest także troska wszystkich alumnów o Dom. Wyrazem tego jest poszanowanie własności seminaryjnej.

34. Kontakty alumnów z osobami świeckimi winien ożywiać duch apostolski i poczucie odpowiedzialności za swoje powołanie. Alumni mogą przyjmować gości wyłącznie w rozmównicach, w czasie wolnym od obowiązkowych ćwiczeń duchowych i studium.

35. Wyrazem ustawicznego wrastania w pasterską miłość Chrystusa jest angażowanie się alumnów w różne formy działalności duszpasterskiej:

  • troskę o ludzi chorych i biednych;
  • zaangażowanie w duszpasterstwo misyjne;
  • duszpasterstwo powołaniowe;
  • duszpasterstwo młodzieżowe;
  • inne.

Udział w takiej działalności, której patronuje wyznaczony Moderator, winien ściśle harmonizować z porządkiem życia seminaryjnego, z zaleceniem wykorzystania czasu przeznaczonego na przechadzki.

36. Dłuższe popołudniowe wyjście w celach duszpasterskich i rekreacyjnych jest możliwe dwa razy w tygodniu, w niedziele i czwartki - do godziny 16.30. Codziennie, w czasie rekreacyjnym po obiedzie istnieje możliwość wyjścia poza teren Seminarium, po uprzednim wpisaniu swego nazwiska do znajdującego się na furcie zeszytu. Alumni nie mogą wychodzić ze Seminarium bez socjusza. Wyjątek stanowią uprzednio zgłoszone Przełożonemu sytuacje specjalne i pełniony urząd.

37. Alumni korzystają z telefonu w pomieszczeniu obok biblioteki, w czasie wolnym.

38. Bezpośrednim przygotowaniem alumnów do posługi kapłańskiej jest odbycie praktyk duszpasterskich, zarówno podczas roku akademickiego, jak i podczas wakacji, określonych przez Ratio studiorum i szczegółowe wskazania Rektoratu.

VI. UWAGI KOŃCOWE

39. Zasady Reguły Życia Seminaryjnego i wynikające z nich zadania służą do właściwego kształtowania sumienia kandydata do kapłaństwa. Kandydat bowiem, jeśli ma wiernie wypełniać swoje zobowiązania wobec Boga i Kościoła, a także mądrze kierować sumieniami wiernych, powinien przyzwyczaić się do słuchania głosu Boga, który przemawia do niego w głębi serca, oraz do pełnego miłości i wytrwałego posłuszeństwa Jego woli (PDV 44).
Przez to kandydat do kapłaństwa daje dowód poczucia charyzmatycznego i eklezjalnego wymiaru daru powołania, oraz samego kapłaństwa. Alumn zatem winien żyć głębokim, z wiary żywej płynącym przekonaniem, że powołującym jest sam Bóg, który wzywa go do kapłaństwa przez Chrystusa - w Duchu Świętym, ale w Kościele, przez Kościół i dla Kościoła.

40. Wierne zachowanie powyższych zasad jest nie tylko niezbędnym warunkiem uporządkowania życia wspólnoty seminaryjnej, środkiem formowania ducha kapłańskiego, lecz także pewnym znakiem powołania do służby Bożej.
Potwierdzana na co dzień wierność względem zawartych w niniejszej Regule powinności jest już apostolskim dawaniem świadectwa o eschatologicznym wymiarze ludzkiego życia. Świadczy ona o zaufaniu człowieka do Boga, który przez Chrystusa w Duchu Świętym wzywa nas, abyśmy życie mieli i mieli je w obfitości (J 10,10).

Wydarzy się

W najbliższym czasie w Seminarium będą miały miejsce następujące wydarzenia:

19  marca, niedziela

Brak wydarzeń

 

20  marca, poniedziałek

Brak wydarzeń 

 

21  marca, wtorek

Brak wydarzeń

 

22  marca, środa

Brak wydarzeń 

 

23  marca, czwartek

Brak wydarzeń 

 

24  marca, piątek

Brak wydarzeń 

 

25  marca, sobota

25 rocznica powstania Diecezji Rzeszowskiej - Msza święta w rzeszowskiej Farze o godz. 16.00

Wieczorem o godz. 20.00 rozpoczęcie rekolekcji wielkopostnych